De Corona-crisis betekent hier dat ik samen met mijn man en drie kinderen van 10, 14 en 15 jaar thuis aan het werk ben. De een kan dat wat zelfstandiger dan de ander. In het begin van de week was ik nog erg fanatiek met de jongste: we bedachten leerdoelen en gingen vervolgens op zoek naar werkvormen om die doelen te bereiken. We hadden er ontzettend veel plezier in, maar van mijn eigen werk kwam veel te weinig terecht. Het was hem ook niet direct duidelijk dat als hij fluisterend een vraag stelde terwijl ik aan het videochatten was met mijn collega’s, ik toch dusdanig gestoord werd dat ik niet verder kon werken.

De oplossing was om heel vroeg op te staan en op een nieuwe werkplek in de serre alleen de dag te starten. Met mijn man maakte ik duidelijke afspraken over wie wanneer aanspreekpunt was en eigenlijk loopt het sindsdien redelijk op rolletjes. En met een goede online typecursus (nu hij toch tijd heeft, kunnen we die meteen afvinken) en inmiddels ook met werk van school, kan de jongste redelijk zelfstandig aan het werk.

Ouders zijn nu aan het zoeken naar een nieuwe balans in omgaan met hun kinderen, in thuis leren en thuis ontspannen. Voor ouders schreef ik een blog met ideeën over hoe ze met hun kind om kunnen gaan tijdens deze crisis. Hoe belangrijk het is je gevoelens te laten zien en hoe je als ouder kunt voorleven hoe jij omgaat met onzekerheid, angst, verdriet, boosheid, irritatie. En ook: hoe je samen van deze tijd een bijzondere ervaring maakt waarin er én veel geleerd wordt én jij in de rol als ouder kunt blijven. Misschien wil je hem delen of kan het als inspiratie dienen voor een eigen brief aan ouders. Je leest hem hier.

Als onderwijsprofessionals staan we voor nieuwe dilemma’s.

Herken jij je ook in de volgende dilemma’s?

  • Je wilt dat de kinderen zoveel mogelijk door kunnen werken in het thema, maar hoe geef je de lessen online?
  • Wil je je lessen Wereldverkenning via videochat gaan geven?
  • Wil je dat de kinderen zelfstandig aan het werk gaan?
  • Hoeveel werkbladen ga je kopiëren?
  • Hoe maak je een rijke leeromgeving thuis na?
  • Welke keuze-vrijheid geef je kinderen.

 

Wij als DaVinci hebben net als jullie zitten zoeken en stoeien en nagedacht over welke kansen en mogelijkheden we voor scholen, ouders en kinderen zien. We hebben daar als DaVinci inmiddels goed over nagedacht en we hebben daar allerlei ideeën en oplossingen over.

Het belangrijkste is: onze lessen zijn gemaakt om te worden gegeven door onderwijsprofessionals met kinderen die in dezelfde ruimte zijn en die in interactie met elkaar en hun zintuigen kunnen leren. Nu dat niet kan, moeten we de bestaande lessen los laten.

We zien oplossingen in het werken in de Kinder-ELO en daar kun je dit schooljaar nog gebruik van maken, ook al was je nog niet begonnen. Ook zullen we meer inzetten op het lezen van boeken, het kijken van online clips en het bedenken van creatieve uitvindingen en oplossingen vanuit de eigen verwondering van kinderen. In de ELO zie je bij de Community-pagina’s per thema ideeën uitgewerkt.

Ook zie ik dat we onderscheid kunnen maken in afstandsonderwijs en thuisonderwijs. Bij het eerste is de leerkracht in de leidende rol en bij het tweede de ouder. Ik denk dat we zoveel mogelijk moeten streven naar het eerste, zodat ouders hun eigen rol kunnen houden.

Met het DaVinci-team gingen we direct aan de slag om ideeën en tips voor thuis te bedenken en die vind je nu ook een paar keer per dag verschijnen op onze Facebookpagina DaVinci voor thuis. We zien steeds meer ouders aanhaken, een mooie ontwikkeling!

Ook als onderwijsbeweging moeten we dingen aanpassen door de crisis. De DaVinci-dagen van maart, april en mei zijn afgezegd en we moeten gedurende de crisis kijken of en hoe we deze oppakken. Via mail, telefoon en videochat zijn we goed bereikbaar.

We zien dat scholen ons goed online kunnen vinden! Via video-sessies / online webinars in onze ELO kunnen we samen met teams hun thema voorbereiden of een supervisie-sessie houden. Prachtig om te doen en te ervaren! Laat ons weten als je daar behoefte aan hebt!

Ik zie ook dat er mooie initiatieven ontstaan in de samenleving waarbij we saamhorigheid laten zien en zoals onze Koning het zo mooi zei: samen het eenzaamheids-virus bestrijden. Bloemenkwekers die hun bloemen niet meer verkopen, bedenken manieren om ze online te laten versturen aan ouderen die geen bezoek meer mogen hebben. Kinderen die kaarten maken voor eenzame mensen. Laten we deze initiatieven van hoop en wensen voortzetten!

Mijn wens voor de komende tijd: een goede gezondheid en wees extra lief voor jezelf en elkaar.

Tot de volgende keer!

 

Lieve groet,

Liesbet

Lieve ouders,

De Corona-crisis betekent hier dat ik samen met mijn man en drie kinderen van 10, 14 en 15 jaar thuis aan het werk ben. De een kan dat wat zelfstandiger dan de ander. In het begin van de eerste week was ik nog erg fanatiek met de jongste: we bedachten leerdoelen en gingen vervolgens op zoek naar werkvormen om die doelen te bereiken. We hadden er ontzettend veel plezier in, maar van mijn eigen werk kwam veel te weinig terecht. Het was hem ook niet direct duidelijk dat als hij fluisterend een vraag stelde terwijl ik aan het videochatten was met mijn collega’s, ik toch dusdanig gestoord werd dat ik niet verder kon werken. 

De oplossing was om heel vroeg op te staan en op een nieuwe werkplek in de serre alleen de dag te starten. Met mijn man maakte ik duidelijke afspraken over wie wanneer aanspreekpunt was en eigenlijk loopt het sindsdien redelijk op rolletjes. En met een goede online typecursus (nu de jongste toch tijd heeft, kunnen we die meteen afvinken) en inmiddels ook met werk van school, kan hij redelijk zelfstandig aan het werk. 

Nou ben ik zelf natuurlijk leerkracht en kan ik met zijn schoolwerk goed uit de voeten, maar ik kan me voorstellen dat veel ouders het lastig vinden om hun kind of kinderen te begeleiden. Wat is de goede houding: wanneer ben je vanuit je rol als ouder je kind aan het begeleiden gedurende een crisis-situatie en wanneer stap je ongewild of ongewenst in de rol van leerkracht? Scholen moeten ineens oplossingen verzinnen hiervoor en zoeken naar manieren om kinderen zoveel en zo goed mogelijk te helpen. 

In deze blog wil ik je steunen als ouder en je met praktische tips helpen om er een bijzondere tijd van te maken met je kind(eren). 

  1. We willen graag de perfecte thuisjuf of meester zijn en het beste voor onze kinderen. En je bent ook nog ouder of verzorger en dat blijft je belangrijkste rol. Natuurlijk zul je je best doen om het schoolwerk te maken, maar je mag hierin je eigen weg zoeken. Als je de hele dag druk bent met het afstrepen van alle lijstjes (spelling, tafels, videocall van je werk, lunchen…) dan ben je aan het einde van de dag zo moe, dat ga je niet volhouden en het is niet bevorderlijk voor je gezondheid en de sfeer. Ik kreeg eens een goede tip om van ‘to-do’ naar ‘to-be’ te komen. Je mag er gewoon zijn, voor jezelf, voor je kinderen. 
  2. De leerkrachten op school zijn druk bezig met het uitzoeken en vormgeven van het beste onderwijs en de beste begeleiding vanuit deze crisissituatie. Dat kost ook even tijd. Ze doen dit ook voor het eerst en om tot de beste oplossingen te komen, zullen ze moeten zoeken. Uitgevers helpen hierbij en zijn er achter de schermen ook druk mee. We kunnen hen hier het beste in helpen door geduldig te zijn.
  3. Kinderen hebben net als wij onzekerheid, angst, verdriet, boosheid en irritatie omtrent deze crisis. Het is belangrijk dat deze gevoelens er mogen zijn. Praat er samen over en laat hierin ook zien hoe jij er zelf mee omgaat. En wij volwassenen hebben geen oplossingen voor alles. We mogen laten zien dat we het ook niet altijd weten en dat dat er mag zijn. Mocht je wel oplossingen hebben, verwoord ze dan. Laat zien hoe dat rondje hardlopen buiten, jou nieuwe energie geeft of jou laat ontstressen. Vertel dat je je verdriet kwijt kunt door te praten met je partner, vrienden of familieleden en hoe je dat doet. Kinderen leren van ons voorbeeld, meer dan van wat we zeggen. Ze kunnen jouw oplossingen ook proberen. Knuffelen en je liefde verwoorden, doet altijd goed!
  4. Blijf (samen) bewegen! Hou buitenshuis natuurlijk 1,5 meter afstand van anderen, maar ga wel naar buiten en haal een frisse neus. Op onze Facebookpagina DaVinci voor thuis vind je heel veel ideeën die je samen kunt doen buiten!
  5. Ben je toch geïrriteerd uitgevallen? Of heb je ruzie gekregen? Ook dat hoort erbij en mag er zijn. Praat erover en laat zien dat je mens bent en ziet dat je zaken soms beter aan had kunnen pakken. Dat je daar dan over kunt praten samen. Dat we dat allemaal wel eens hebben. Mijn richtlijn is altijd om voor elke negatieve uiting richting datzelfde kind drie positieve dingen te benoemen in de uren erna. Het goedmaken hoort er ook bij...
  6. Zet je talenten in! Ben je muzikaal, ga samen met je kind liedjes maken. Weet je alles van elektriciteit? Neem deze tijd om je kind te leren wat het verschil is tussen spanning en stroom en hoe je een stekkertje aan een apparaat zet. Hou je van sport? Ga lekker met je kind bewegen. Koken? Heel leuk om samen te doen! Het is heel goed voor jullie band en kinderen leren het meest van mensen die met passie iets doen. Bovendien geeft het hen de ruimte hun eigen talenten te ontdekken en te laten zien.
  7. In het vliegtuig zeggen ze niet voor niks: zet eerst zelf je zuurstofmasker op en dan pas die van je kind. Heel onnatuurlijk, maar wel het meest verstandig. In deze situatie betekent dat: zorgen dat je voldoende tijd voor jezelf neemt, dat je even alleen een wandeling maakt terwijl je een vriendin belt, of even gaat hardlopen, in de serre naar je favoriete band luistert of… Als ik zelf voldoende kan opladen, heb ik daarna weer energie voor 1000 om door te geven!
  8. We zijn een heleboel van onze vrijheid kwijt, misschien heb je zelfs mensen met gezondheidsproblemen in je directe omgeving. Maar er is nog een heleboel wel! Je hebt elkaar, we hebben genoeg eten, speelgoed, schermen en afleiding. En de lente is zo mooi buiten! Kijk even of je elke dag, bijvoorbeeld bij het eten of naar bed gaan kunt benoemen waar je dankbaar voor bent.
  9. Nog een tip: Ik heb hier een tafeltje in de gang staan met een doosje waar we onze wensen kunnen stoppen, voor de wereld, voor anderen, voor onszelf. Het is ook de plek waar we dankbaar zijn voor wat we hebben. Met een kaarsje en wat bloemen. Misschien kun je een dankbaarheidsdoosje of een wensendoosje maken voor mensen die het moeilijk hebben. Je kunt er briefjes of tekeningetjes in doen en ook een speciaal tafeltje maken als je wilt. Door je bewust te zijn waar je dankbaar voor bent, maken je hersenen stofjes aan waar je blij van wordt en dat is weer goed voor je gezondheid.
  10. Ik zie ook dat er mooie initiatieven ontstaan in de samenleving waarbij we saamhorigheid laten zien en zoals onze Koning het zo mooi zei: samen het eenzaamheids-virus bestrijden. Bloemenkwekers die hun bloemen niet meer verkopen, bedenken manieren om ze online te laten versturen aan ouderen die geen bezoek meer mogen hebben. Kinderen die kaarten maken voor eenzame mensen. Misschien wil en kan je samen ook iets bedenken?
  11. Een van mijn inspiratoren is Maria Montessori en zij zei: we gaan door het kind naar een nieuwe wereld. Daarmee bedoelde ze: laten we kinderen niet alleen onze volwassen ideeën opleggen, maar nieuwsgierig zijn naar wat er voor bijzondere gedachten uit hen komen. Ik probeer ook extra naar de kinderen te luisteren en te kijken wat zij voor oplossingen hebben. Zo kwamen de kinderen met een nieuwe manier van het bespreken van een boek: maak er een animatie van en zet die op TikTok! 
  12. Blijf samen lachen! Humor is heel belangrijk en goed voor je immuunsysteem, het is goed voor je longen, bevordert de bloedsomloop en houdt iedereen bovendien vrolijk. Misschien kun je een moppenmomentje inlassen, waarbij iedereen elke dag een mop vertelt of een grappig filmpje op TikTok of een afbeelding van social media laat zien.

 

Achter ons huis is een dijk en daar kijkt onze hele straat op uit. Je kunt er overheen lopen. We gaan kijken of we een toneelvoorstelling kunnen maken met ons gezin om de buren en onszelf te vermaken. Dat hebben we nog nooit gedaan, maar we gaan het proberen.

Ik wens jullie de komende tijd een goede gezondheid en een flinke dosis positiviteit zodat jij (en jullie, als gezin) hier zelfs mooier uitkomen dan je erin ging!

lieve groet,

Liesbet 

 

drs. L. de Waal - van Oosten

 

Liesbet is van oorsprong leerkracht basisonderwijs, pedagoog en oprichter van DaVinci

Nog steeds wordt er gerefereerd aan dit opiniestuk van Liesbet de Waal - van Oosten in Trouw in 2016 met als titel Begrijpend lezen is over de datum.

Met een stevig pleidooi voor het vervangen van de lessen begrijpend lezen door lessen informatie verwerken, heeft directeur Liesbet van Oosten van de DaVinci Academie de opiniepagina’s van Trouw gehaald. “In educatief opzicht is het winstgevender kinderen ook te onderwijzen in begrijpend zoeken, begrijpend kijken en begrijpend luisteren. Onder de noemer ‘informatie verwerken’ zou dit vak op basisscholen de plaats moeten innemen van begrijpend lezen.” Aldus Liesbet van Oosten in het opiniestuk. Hieronder wordt duidelijk dat we niet tegen begrijpend lezen zijn, maar voor een andere benadering van het schoolvak.

We delen het artikel graag nog een keer met je.Begrijpend lezen is over de datum

We zijn druk bezig met het plannen van komend schooljaar met daarin de DaVinci-dagen en Hét Grote DaVinci Onderwijsfestijn. En wat een plezier hebben we ermee!

Dit jaar organiseerden we voor het eerst onze DaVinci-dagen omdat we de omslag die we wilden zien op de basisschool ook zelf wilden zijn. We willen af van het idee 'iedereen is koning in eigen klas' en juist 'als een team van wijzen' om de kinderen gaan staan. Zo kan iedere leerkracht, IB'er, RT'er, pedagoog, directeur, ofwel iedere onderwijsprofessional vanuit zijn of haar talent een bijdrage leveren aan de ontwikkeling van de kinderen en de school. En het is veel leuker om het samen te doen! Bovendien wordt het systeem minder kwetsbaar als er eens iemand ziek is of afwezig. Ik denk dat dit een belangrijke oplossing is tegen de werkdruk en het lerarentekort.

Een groot aantal van DaVinci's onderwijsprofessionals reden tot afgelopen jaar bijna elke dag in hun eentje naar een basisschool om een presentatie of training te verzorgen. Vervolgens stonden ze weer alleen in de file naar huis. Zij waren de koningen die in hun eentje vooruit werden gestuurd. En dat terwijl we met een heel leuk team zijn, met wijze mensen met allerlei kleuren en kwaliteiten die deze ene basisschool zo niet had kunnen ontmoeten. Daarom bedachten we een nieuw systeem waarin we elkaar inspireren tijdens deze DaVinci-dagen. Bovendien kunnen scholen elkaar ontmoeten én kunnen we allerlei sprekers vragen die vanuit hun expertise een bijdrage leveren. En het mooiste vind ik wel dat het altijd op een inspirerende locatie is, zodat we ook vanuit de omgeving nieuwe ideeën krijgen, zoals in het Tropenmuseum in Amsterdam.

Toen we deze eerste DaVinci-dagen gingen plannen, dacht ik: "Het lijkt me heel leuk, maar 27 per jaar is wel heel veel. Ik denk dat ik de helft leuk vind en de andere helft als corvee zal beschouwen." Maar het is heel anders: elke DaVinci-dag is een feestje en ik geniet zo enorm van de ontmoetingen tijdens deze dagen, met al die onderwijsprofessionals uit al die hoeken van ons onderwijs. En dat samen met DaVinci's mooie team. Ook was ik bang dat jullie ons niet zouden vinden, omdat het te veel werk was om naar ons toe te komen, of omdat het te ver weg was.

Maar we zitten al steeds vaker vol en zien dat veel teams het ook echt als uitje ervaren, waarbij ze na ons speciale cocktail-droogijs-scheikunde-experiment nog samen de stad in gaan of een hapje gaan eten. Andere scholen sturen elke DaVinci-dag een nieuwe delegatie van hun team zodat ze aan elkaar kunnen vertellen wat er die dag weer voor bijzonders was. Daarom hebben we voor volgend schooljaar weer een heleboel DaVinci-dagen gepland.

Ik raad je aan deze vast in je agenda te zetten en in je team te bespreken en te plannen. Hoe eerder wij weten dat je komt, hoe mooier wij het programma op je aan kunnen laten sluiten en hopelijk hoeven we dan ook geen Nee meer te verkopen omdat we vol zitten, want dan plannen we extra collega's en ruimtes in. Je vindt ze hier.

Zet in ieder geval vast woensdag 16 september in je agenda, want dan is Hét Grote Onderwijsfestijn met dit jaar als thema: Lekker serieus leren spelen!

We gaan samen op onderzoek naar nieuwe spelvormen, bewegend leren, escaperooms om je thema nog meer tot leven te laten komen. We kijken hoe we het in het bedrijfsleven wereldwijd steeds populairder wordende serious gaming in kunnen passen in ons onderwijs. En je maakt bovendien kennis met DaVinci's nieuwste spelen. Aanmelden kan hier!

Ik wens jullie tot de volgende ontmoeting veel plezier met je team en alle andere onderwijsprofessionals uit het land!

met plezierige groet,
Liesbet

Hoewel zo ‘brullend’ zijn we niet. Omdat ik vind dat het onderwijs dat we maken zo natuurlijk en logisch is, heb ik soms niet door dat we feitelijk met een fluwelen revolutie bezig zijn. We draaien echt het hele onderwijs om van een logge kolos waarin alle kinderen door hetzelfde systeem moeten om gevormd te worden tot welopgevoede burgers met vooropgestelde meetbare doelen naar een oase waarin kinderen mogen ontdekken wie ze zijn en waarin zich hun talenten kunnen ontvouwen.

Maria Montessori zei het al: door het kind naar een nieuwe wereld.

Het is niet onze taak als volwassenen om de kinderen te kneden tot perfect gevormde kopieën van onszelf maar om ze te helpen hun eigen plan te volgen. Daaruit spreekt een heel positief wereldbeeld waarin we mogen vertrouwen op de schepping, waarin alles en dus ook het kind al van nature perfect is en we de evolutie alleen maar hoeven mogelijk te maken.

Want onze fluwelen revolutie is eigenlijk het laten gebeuren van de evolutie en dit zachtjes en liefdevol begeleiden in plaats van het in de weg te zitten met onze zelfbedachte regels en toetsen. En deze begeleiding bestaat uit een heldere balans tussen als volwassene de verantwoordelijkheid hebben en nemen om het kind te leiden én je te laten leiden door het leven en de natuur en talenten van het kind. In dit balanceren schuilt de ware onderwijsprofessional.

Ik heb dan ook ontzettend veel zin in het jaar! Een jaar waarin we kinderen met de Electronische Leer Omgeving (ELO) van wereldverkenning kunnen helpen om eigenaar te worden en blijven van hun eigen leerproces. Waarin we met diezelfde ELO leerkrachten ontlasten van nakijkwerk en registratie en die als basis dient voor alles wat er meer ontwikkeld wordt.

In de ELO voor volwassenen komen onderwijsprofessionals bij elkaar om elkaar te inspireren.

En eindelijk: het geheime genootschap van (LS)2 is opgericht. Nu kunnen kinderen met plezier, betekenisvol hun taalvaardigheid ontwikkelen. Leerkrachten krijgen overzicht in alles wat ze doen met taal zodat ze hun aanbod verantwoord kunnen neerzetten en tijd en ruimte hebben om dat wat er mag ontstaan in de klas en bij de kinderen te mogen volgen.

Martin Luther King zei: I had a dream!

We zijn al lang niet meer aan het dromen. We zijn het aan het doen! Ik ben ontzettend trots en dankbaar dat we hier bij DaVinci in het hart van onze onderwijsbeweging zulke prachtige onderwijsprofessionals en ondersteuners hebben waarbij ik vanuit heel veel vertrouwen weer mag balanceren tussen leiden en geleid worden door al jullie talenten en dat wat zich mag ontvouwen.

Roarrrrr

Vorige week las ik in de krant dat middelbare scholieren de lessen op school steeds saaier vinden. Op een schaal van 0 tot 100 procent, waarbij 100 staat voor ‘heel interessant’ en 0 voor ‘neutraal’, is er sprake van een daling van 12 naar 9,5 procent. Een hele zorgwekkende ontwikkeling.

Ook de gemiddelde cijfers van scholieren zijn iets gedaald, van een 6,9 naar een 6,8.

Ik moet denken aan de vraag van basisscholen die met DaVinci werken of willen gaan werken of we wel aansluiten op het middelbaar onderwijs. "Ik hoop het niet!" zeg ik dan vaak. Aan deze trends willen wij niet meedoen.

Bij DaVinci krijgen kinderen eigenaarschap over hun leerproces en mogen ze eigen verwonderingsvragen stellen die leiden tot Themawerken waarin ze samenwerken, creëren, soms programmeren, maar in ieder geval altijd zelf de regie houden en een totaal nieuw product maken.

En de meest genoemde verandering die leerkrachten die met ons werken constateren is: de kinderen vinden het zo leuk!

Hoe kan het dat het middelbaar onderwijs zo achterloopt? En wat kunnen we hen leren?

Ik denk dat ook hierin het toverwoord is: samenwerken. Overstijg je eigen vak, denk buiten de kaders van het curriculum van alleen Engels of Wiskunde maar kijk hoe je thematisch van je onderwijs een beleving kunt maken. En doe dat samen met het bedrijfsleven, culturele instellingen in de omgeving van de school, hogescholen en universiteiten.

We stoppen heel veel geld in onderzoek naar onderwijs, maar uitgevers van onderwijsmaterialen hoeven daar niks mee te doen. Al die prachtige inzichten en uitkomsten, kunnen ze links laten liggen. Wordt het geen tijd om bij die uitgeverijen eens te gaan moderniseren?

Ik zag laatst een wiskundeboek uit VWO-2 dat nagenoeg hetzelfde was als het mijne van 30 (!) jaar geleden. De stapsgewijze opbouw klopt als een bus, maar hoe kan het, dat dit prachtige vak, geen ontwikkeling heeft doorgemaakt waarin dat wat er geleerd wordt in een betekenisvolle context wordt geplaatst? Nergens wordt me duidelijk waarom je moet leren hoe de afgeleide van een formule in elkaar zit. Laat staan dat er een koppeling is naar een ander vak, zodat we bijvoorbeeld bij maatschappijleer of geschiedenis trends kunnen weergeven in grafieken met deze formule. En we weten vanuit wetenschappelijk onderzoek allang dat juist deze betekenisvolle context maakt dat kinderen betrokken zijn en gemotiveerd om hiermee aan de slag te gaan.

Voorlopig zal DaVinci zich richten op onderwijsmaterialen voor het basisonderwijs en voor kinderen van 0-4 jaar, maar mijn handen jeuken om het door te trekken naar de middelbare scholen!

a:7:{s:8:"location";a:1:{i:0;a:1:{i:0;a:3:{s:5:"param";s:13:"page_template";s:8:"operator";s:2:"==";s:5:"value";s:7:"default";}}}s:8:"position";s:6:"normal";s:5:"style";s:7:"default";s:15:"label_placement";s:3:"top";s:21:"instruction_placement";s:5:"label";s:14:"hide_on_screen";s:0:"";s:11:"description";s:0:"";}

Dit schooljaar organiseert de DaVinci Academie wederom DaVinci-dagen in samenwerking met het Tropenmuseum in Amsterdam, het Museum voor Volkenkunde in Leiden en het Wereldmuseum in Rotterdam.

Wij zijn heel erg trots op onze samenwerking met deze Wereldmusea. Niet alleen omdat het een voorrecht is voor onszelf én onze bezoekers om op zulke prachtige locaties te mogen vertoeven. Hun aanbod aan educatieve programma’s valt ook uitstekend te koppelen aan onze thema’s!

Maak gebruik van het gemak om met je klas de wereld in te reizen, en in één van de 'Wereldmusea' een excursie te boeken die perfect aansluit bij je lessen. Er is een breed scala aan mogelijkheden, voor alle leeftijden. De kinderen kunnen bijvoorbeeld de haka leren dansen tijdens het thema van de Maori, of de Qi van China ervaren tijdens de Aziaten. En wat te denken van verhalen van de spin Anansi tijdens de herfst in de onderbouw? Of te leren over feesten wereldwijd tijdens het thema Samen op de wereld (met gratis busvervoer)?

Voor een compleet overzicht van de programma’s:
www.tropenmuseum.nl/nl/onderwijs/primair-onderwijs
www.wereldmuseum.nl/nl/onderwijs/primair-onderwijs-0
www.volkenkunde.nl/nl/onderwijs/primair-onderwijs-2
www.afrikamuseum.nl/nl/onderwijs/primair-onderwijs-1

Wij ontmoeten je graag in één van deze prachtige musea tijdens de DaVinci-dagen. Je kunt er hier meer over lezen en je opgeven.

Door: Mary Heylema

In twee sessies van twee uur nemen we je met deze nieuwe expertles mee naar het hart van DaVinci's nieuwe taallijn "Het geheime genootschap van Van LS2" te weten Jeugdliteratuur & poëzie die volledig is gekoppeld aan de thema's van DaVinci. Van LS2 staat voor Lezen & Schrijven en Luisteren & Spreken. Het geheime genootschap is opgericht zodat kinderen met elkaar ingewijd worden en anderen helpen deel te nemen aan deze selecte groep mensen waarin we met elkaar de taalgeheimen gaan ontcijferen. Hierin is ook veel ruimte voor taalbeschouwing.

Kinderen ontwikkelen hierin leesplezier en schrijfplezier en staan vol zelfvertrouwen voor kleine en grote groepen te spreken en luisteren. We praten over dat wat we lezen aan de hand van de theorie van Aiden Chambers op basis waarvan we ook een bordspel ontwikkelen.

Dichter, oud-leerkracht en Pabo-docent Nederlands Mary Heylema is co-auteur van deze lijn en zal je in deel 2 meenemen in het onderdeel creatief schrijven.

Deze expertles is geschikt voor midden- en bovenbouwleerkrachten en directieleden die kennis willen maken met DaVinci's taallijn. Duur: 2 x 2 uur. Meer weten? Neem contact met ons op of kom naar een DaVinci-dag!